SINIRLAR, EĞİTİM VE LİSANS: ON DOKUZUNCU YÜZYIL OSMANLI İMPARATORLUĞU’NDA SAĞLIK MESLEKLERİNİN STANDARTLAŞTIRILMASI


Creative Commons License

İlikan Rasimoğlu C. G.

Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, cilt.19, ss.227-245, 2017 (Diğer Kurumların Hakemli Dergileri)

  • Cilt numarası: 19
  • Basım Tarihi: 2017
  • Dergi Adı: Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi
  • Sayfa Sayıları: ss.227-245

Özet

Bu makale, geç Osmanlı İmparatorluğu döneminde modern ve merkezi tıbbı meslekten olmayan sağlık çalışanları ile yeni ortaya çıkan modern tıbbın uygulayıcılarının arasında tesis edilen sınırlar açısından değerlendirmektedir. Bahsedilen sınırlar yasal çerçeve ve yeni bir eğitim sistemi getirilerek üretilmiştir. Bu makale, Başbakanlık Osmanlı Arşivleri’nde belgelerin incelenmesi ile sınırların tanımlanma sürecine ilişkin çalışmayı derinleştirmektedir. Bu sınırlar, gelenekselin modernle arasındaki farkı ayırmada ve medikal aktörlerden oluşan farklı bir grup oluşturulmada etkili midir? Bu sorunun cevabı, tıp alanındaki çok sayıda aktör için rekabet ortamının tanımlanmasıyla aranmaktadır. Makale, sürecin temel sorunlarının yetersiz hekim sayısı ve merkeze olan mesafelerden kaynaklandığını ve bu sorunların 1890'larda yerleşmiş bir Müslüman Türk meslek örgütünün kurulmasına kadar ortadan kalkmadığını iddia etmektedir. 

This article evaluates the establishment of a modern and centralized medicine in terms of creating boundaries between lay practitioners and the new medical staff in the Late Ottoman Empire. These boundaries were produced by the introduction of a legal framework and a new education system. This article intensifies the study on the process of definition of boundaries by a study of documents in the Prime Ministry Ottoman Archives. Have these boundaries been effectual in differentiating the traditional from the modern and setting a distinct group of medical actors? The answer to this question is sought by the description of a competitive environment for a multiplicity of actors of the domain of medicine. The article argues that the main problems of the process arose from the insufficient number of physicians and remoteness to the center and did not vanish until the foundation of a settled Muslim Turkish professional body in the 1890s