Akademik Veri Yönetim Sistemi
21. Uludağ Nöroloji Günleri, Bursa, Türkiye, 5 - 08 Mart 2026, ss.53-54, (Tam Metin Bildiri)
Amaç: Vestibüler migren, spontan epizodik vertigonun en sık rastlanan nedenidir. Bu olgu sunumunda, akut vestibüler sendrom atakları ile hastanın işini yapmasını engelleyen ve yaşam kalitesini bozan, birçok migren koruyucu tedavisine dirençli semptomlarla ilerleyen vestibüler migren tanılı bir hastada fremanezumab tedavisinin klinik seyir ve ölçekler üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Olgu: Kırk iki yaşında kadın hasta, yaklaşık dört yıl önce 5–30 dakika süren epizodik vertigo ataklarını takiben gelişen persistan sersemlik, sallantı hissi ve baş ağrısı yakınmaları nedeniyle değerlendirilmiş ve vestibüler migren tanısı almıştır. Tanı sonrası flunarizin 10 mg/gün tedavisi başlanmış olup, üç aylık tedavi sonunda hastanın semptomları tamamen gerilemiştir. Yaklaşık üç yıl önce benzer şikâyetlerin yeniden ortaya çıkması ve baş ağrılarının sıklık ile şiddetinin artması üzerine hastaya propranolol (80 mg/gün) tedavisi başlanmış, ancak dört aylık kullanım sonrası klinik yanıt alınamaması nedeniyle tedavi topiramat (100 mg/gün) ile değiştirilmiştir. Hasta bu tedaviyi iki yıl süreyle düzenli olarak kullanmıştır. Bununla birlikte, yaklaşık bir yıl önce baş ağrıları giderek sıklaşmış ve kronik günlük baş ağrısı ile birlikte akut vestibüler sendrom atakları gelişmiştir. Bu dönemde hastanın bir yıl içerisinde tekrarlayan acil servis başvuruları ve hastane yatışları olmuştur. Kronik migrentanısıyla Botulinum toksin-A, amitriptilin (35 mg/gün) ve venlafaksin (75 mg/gün) tedavileri eklenmiş; ancak ağrı ve vestibüler semptomlar yeterli düzeyde kontrol altına alınamamıştır. Bunun üzerine hastaya galcanezumab tedavisi (ilk ay yükleme dozu sonrası aylık 120 mg) başlanmış ve tedavi 12 ay boyunca sürdürülmüştür. Bu süreçte topiramat kesilmiş; daha önce belirgin klinik fayda sağladığı ancak yan etkiler nedeniyle hasta tarafından tercih edilmeyen flunarizin 10 mg/gün yeniden tedaviye eklenmiştir. Galcanezumab tedavisi ile baş ağrısı sıklığı epizodik migren düzeyine gerilemiş (ayda yaklaşık 6 migrenli gün); ancak akut vestibüler sendrom ataklarının devam etmesinedeniyle tedavi fremanezumab ile değiştirilmiştir. Tedavi öncesinde ve takip sürecinde (1. ve 3. ay) Baş Ağrısı Etki Testi (HIT-6), Migren Spesifik Yaşam Kalitesi Ölçeği- Rol Kısıtlama Fonksiyonu (MSQ-RFR), Baş Dönmesi Engellilik Envanteri (DHI) ve Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği (HADS) kullanılarak değerlendirme yapılmış; sonuçlar Tablo 1’de sunulmuştur.
Sonuç: Bu olguda fremanezumab tedavisi sonrası vestibüler semptomlarda, yaşam kalitesinde ve psikiyatrik yükte belirgin ve sürdürülebilir iyileşme gözlenmiştir. Bulgular, framenezumabın vestibüler migren hastalarında etkili bir tedavi seçeneği olabileceğini düşündürmektedir.